Wanneer je je ertoe zet 'kennis' te vergaren over onze maatschappij en haar alomtegenwoordige tekeneconomie, kom je meestal al snel een of andere goochemerd tegen die vraagt: hoe kun je nu conclusies trekken over tekenruimten terwijl je je daar doorheen beweegt? Je dient je observaties 'buiten' de sferen te kunnen legitimeren door het precieze punt aan te geven waar je een uitgang vond waardoor je naar buiten kon gaan om 'boven' de drieëenheid van visuele ruimte, akoestische ruimte en tactiele ruimte (= de maatschappij) 'uit te rijzen'. Dit goddelijke gezichtspunt, waartoe niemand ooit werkelijk heeft weten op te stijgen, is momenteel een stortplaats geworden voor alles wat niet-gewenst is. Mensen beginnen zich er meer en meer 'helemaal uit' te voelen en zich dienovereenkomstig te gedragen, met name in maatschappijen die een zelfbeeld hebben met een hoge resolutie en met duidelijke definities over wat 'binnen' en 'buiten' betekent. Niet lang geleden schreef de Duitse schrijver Rainald Goetz dat het niet waar is dat er geen plek buiten is waar kritiek een dagelijkse praktijk is: die plek heet jeugd. Als dit nog steeds waar is, zullen de protagonisten van de jeugdcultuur eraan moeten wennen dat het daar buiten binnenkort erg druk gaat worden, want ellende is dol op gezelschap. Dit essay omschrijft een bepaalde praktijk, of eerder een aantal praktijken, dat al te vinden is in de bevoorrechte onzekerheidszone die gelegen is in de nog niet afgepaalde ruimte die zijn medium zowel deelt met het binnen als het buiten, praktijken die ik samenbreng onder de term 'Ambiënte Entititeit' (= omgevingsentiteit) ofwel AmbiEntiteit. Een AmbiEntiteit is niet iets dat iemand trots zijn of haar bezit kan noemen: alleen waarnemers kunnen beslissen of een bepaalde ruimte bewoond wordt door een AmbiEntiteit. Laten we de middelen verschaffen om die beslissing te kunnen maken en uitleggen waarom die nodig is.