Titel Pagina  |  Up to Table of Contents  | MM Magazine  I  UpUp to MM Home

De lezer ziet Alfred worstelen, maar heeft niet in de gaten dat het simpele naijver van Hermans is waardoor zijn missie moet mislukken. Want Hermans beseft maar al te goed dat hij nog nooit zo dicht bij een onderwerp gezeten heeft dat hem èn als schrijver èn als geoloog wereldberoemd zou kunnen maken. Stel je eens voor, de Nobelprijs voor litteratuur en wetenschap vanwege één werkstuk! Maar hij beseft ook dat hij de eer aan een ander zal moeten laten, en Alfred gunt hij die eer niet. Alfred wordt opgeofferd aan Hermans' eergevoel. Het is de schrijver zelf die complotteert tegen zijn protagonist.

In een van de bitterste passages in het boek reageert Alfred uiterst cynisch op het reisverslag van de geoloog Brandel, dat hij in het vliegtuig in handen krijgt. Brandel is een vroegere studiegenoot van Alfred die aan een succesvolle Himalaya-expeditie deelneemt. Alfred vindt hem maar een verwaande kwast, een verwende westerling die zich op zijn tocht door sherpa-beroemdheden laat vergezellen. Maar hoe vervelend en verwend ook, hier wordt wel het bewijs geleverd dat de Nederlandse geologie veel succesvoller is dan we uit de roman zouden kunnen besluiten. Hoewel het heet dat het Hollandse landschap ongeschikt is voor dit vak, en bijgevolg de Nederlandse geologen slechts tweederangs wetenschappers zijn, wist Hermans allang dat daar op die expeditie meer werd bereikt dan Alfred ooit zou bereiken. Alfred gaat met lege handen naar huis, maar de ploeg in de Himalaya komt met maar liefst achttienhonderd stenen terug, waaronder interessante fossielen. En daarmee hield het niet op.

In de omgeving van Brandel (in werkelijkheid de spraakmakende wetenschapper Tom de Booy) borrelden in de tijd dat Hermans zijn roman schreef de meest onwaarschijnlijke ideeën op die in de jaren zeventig school zouden maken. En de meest fameuze ervan is ongetwijfeld die van Robert Bakker, de drijvende intellectuele kracht achter de idee dat een meteoorinslag ergens in de Golf van Mexico verantwoordelijk is geweest voor het uitsterven van de dinosaurussen. De publicatie van zijn inzichten bracht deze jonge wetenschapper al snel aan de universiteit van Yale- geen loopbaan als lector in Groningen zoals Hermans zelf. Zijn ontdekking werd een van de voornaamste inspiratiebronnen voor Michael Crichtons roman Jurassic Park. Een hele generatie jeugdige dino-kenners kan zijn naam spellen; in Steven Spielbergs verfilming horen we hoe de kleine Tim de naam 'Bakker' als een juweel koestert. Geen wetenschappelijk vraagstuk dat kleuters en kinderen onder de tien jaar méér bezighoudt!

Dit mogen we Hermans wel degelijk verwijten: stront gooien naar de anderen, en zelf op het juiste tijdstip voor de juiste gedachte uit de weg gaan. Door een gebrek aan durf en verbeeldingskracht, door de uiterste consequenties niet te durven doordenken, heeft hij Alfred met lege handen laten zitten. Met wat meer durf had hij een werkelijk toekomstgericht boek af kunnen leveren dat zowel litterair als geologisch met Jules Vernes' Voyage au centre de la terre vergeleken had kunnen worden. Waarom heeft Hermans Alfred de eer van die wetenschappelijk ontdekking niet gegund? Waarom is Alfred eigenlijk maar blijven vasthouden aan die doodijsgaten-meteorieten en wilde hij de meteoriet die de dino's fataal werd maar niet herkennen?

Titel Pagina  |  Up to Table of Contents  | MM Magazine  I  UpUp to MM Home