Webstalker is een metabrowser die in 1995 ontwikkeld werd door i/o/d, een Engels gezelschap net-kunstenaars en theoretici bestaande uit Matthew Fuller, Simon Pope en Colin Green. Met i/o/d 4 The Webstalker doen ze een poging om de dataspace op een diepliggend niveau opnieuw te visualiseren, de html-datastroom om te buigen en te verleiden tot een ander gedrag. Webstalker creëert een open, nieuwe ruimte van mogelijkheden.

Geprogrammeerd in Director, leest Webstalker wel de html-data, maar beeldt vervolgens niet - als een gewone browser - de informatie af in een scherm: Webstalker geeft de informatiestructuur weer. Hij volgt de links die vanuit een webpagina leiden en geeft daarvan een grafische weergave. Elk bolletje in de grafiek staat voor een afzonderlijke webpagina, elke lijn is een verbinding, een link, tussen pagina’s. De grafiek geeft een twee-dimensionale kaart van de structuur van een website, of liever, van een klein stukje van het Web - want hij stoort zich niet aan de virtueel opgeworpen ‘grenzen’ van een domeinnaam. Webstalker vindt even gemakkelijk een link naar buiten als een interne link.

Webstalker is een esthetisch project. Het is een metabrowser, een stukje ‘radical software’ dat gemaakt is om aan te tonen hoe beperkt de bestaande browsers zijn. Het heeft slechts een zeer minimale gebruikswaarde, maar laat zien dat wie kunst maakt voor Netscape of Explorer zich al bij voorbaat neerlegt bij een bestaand concept.

Webstalker is geen wetenschappelijk instrument voor de analyse van link-gedrag en de structuur van websites, al zou je geneigd zijn te denken dat het daarvoor wel bruikbaar is. Webstalker mist daarvoor een aantal noodzakelijke kwaliteiten. De kaarten die door Webstalker gegenereerd worden geven de richting van de links niet aan. Terwijl Webstalker bezig is links te volgen is die richting op het scherm wel globaal te volgen (zo lang het beeld niet te snel opgebouwd wordt), maar de stilstaande kaart geeft geen uitsluitsel. Ook is er geen enkele aanduiding van de inhoudelijke context van de links. Een wetenschappelijk instrument voor de analyse van sites zou deze twee dingen absoluut moeten kunnen. Webstalker is ook niet accuraat genoeg; gejavascripte links bijvoorbeeld worden niet gevonden.

De informatiegrafieken die een aantal artikelen in dit nummer begeleiden zijn dan ook geen analyses maar evenmin pure illustraties. Bij de artikelen is een webpagina gezocht die betrekking heeft op het onderwerp. De url van die pagina is geopend in Webstalker. Het resultaat is een kaart, een ruimtelijke weergave waarop de globale inbedding van die pagina met die informatie, in het netwerk valt af te lezen. Het geeft globaal aan wat de plaats is van die pagina, wat haar meest directe context op het www is. De weergave is enigszins aangescherpt door drie momenten van het speuren van de Webstalker op te nemen, hetgeen een idee geeft van tijdsverloop.